Język:
Szczenięta, odrobaczenia, odpchlenia
Szczenię zostało zaszczepione po ukończeniu 7 tygodnia życia na: nosówkę, parwowirozę, zakaźne zapalenie wątroby, parainfluenzę i choroby układu oddechowego.
Ze względu jednak na fakt, iż maluch mógł wówczas wciąż posiadać odporność nabytą od matki – istnieje niebezpieczeństwo, iż szczepionka nie wywołała u niego pełnej bariery ochronnej.
Wciąż zatem należy traktować go jak „nie szczepionego” tzn. unikać kontaktów z obcymi psami i dbać o zachowanie podstawowych zasad higieny (np. wskazane jest zakupienie szafki na buty i chowanie w jej czeluściach wszelkiego obuwia – szczenię uniknie kontaktu z bakteriami zebranymi na podeszwach, nauczy członków rodziny porządku, zaś odwieczny problem gryzienia i maltretowania owych interesujących zapachowo części ludzkiej garderoby samoistnie zaniknie :o)).
Najlepiej byłoby, aby szczenię przebywało cały czas w domu, a na zewnątrz wynoszone było na rękach. Dopiero w odstępie około tygodnia po trzecim szczepieniu może bowiem bez przeszkód wychodzić na spacery.
Polecamy wykonanie kolejnego szczepienia za pomocą poprzednio użytej szczepionki.
Szczepienie przeciwko wściekliźnie można wykonać po drugim szczepieniu - jednak nie później niż do ukończenia 4-go miesiąca życia.
W książeczce zdrowia wpisane zostały terminy następnych szczepień. Kilka dni po szczepieniu należy obejmować szczenię wzmożoną uwagą – możliwy jest bowiem krótkotrwały spadek odporności. Po szczepieniu może przejściowo wystąpić osowiałość, niechęć do zabawy, ogólny kryzys humoru.
Na tydzień przed każdym szczepieniem należy odrobaczyć szczenię odpowiednim środkiem.